| Meer kleuren voor de klas Nederland telt steeds meer
leerkrachten uit etnische minderheidsgroepen in Nederland. Hun aantal groeit en ze doen
het lekker. Maar het zijn eenlingen, ze zijn zo in de minderheid dat het vaak
buitenbeentjes blijven. En dat maakt het soms moeilijk. Conclusie: er moet meer kleur voor
de klas! Recent onderzoek biedt goede aanknopingspunten ter verbetering van de situatie.
Drempels en kansen
Didactisch zijn allochtone pabo-studenten vaak heel sterk. Niet vreemd, want ze komen
thuis veel meer met kinderen in aanraking dan de gemiddelde Nederlandse student. Toch
haken relatief veel allochtone studenten voortijdig af. Problemen me de taal spelen een
rol. Maar er is meer aan de hand.
Achter de schermen
Schoolbesturen hebben vaak invloed, bijvoorbeeld op interculturalisering van de
organisatie. Wie iets wil veranderen in onderwijsland, zal daarom ook aandacht moeten
besteden aan de mensen achter de schermen. Het aantal schoolbestuurders van
niet-Nederlandse afkomst is gering. Op islamitische basisscholen valt het mee, maar
daarbuiten moet je ze met een lantaarntje zoeken. Juist zij kunnen een voortrekkersrol
spelen in het interculturaliseren van de school. Waarom zou een Turk geen
protestants-christelijke school kunnen besturen?
Oudermentoren
Veel allochtone ouders moeten extra gepord worden om zich betrokken te tonen bij de
school. De inzet van oudermentoren of leerlingbegeleiders uit de eigen etnische groep
blijkt een van de sleutels tot succes. Utrechtse ervaringen strekken tot lering.
Ten slotte worden in de Speciaal (blz. 15) de belangrijkste (of leukste) boeken over
intercultureel personeelsbeleid op een rij gezet. |
